Ja, Ewa

Antropologia seksu

Kultury patriarchalne przypisywały znak plusa  mężczyznom. Męskość utożsamiano bowiem z dniem, życiem, słońcem, siłą, otwartością i dobrocią. Kobiecie przypisano znak graficzny minus, co oznaczało ni mniej ni więcej bierność, noc, słabość, złość, podporządkowanie. Mimo tego, że kobieta jako ta, która potrafi dać nowe życie i która jest płodna była wartościowana na plus, to jednak fakt, iż była podporządkowana mężczyźnie stawiał ją w opozycji. W ogólnym rozrachunku   płeć kobieca otrzymała znak minus i tak była wartościowana.

Śmierć także tak oznaczano, więc nic dziwnego, że w mitach kobiecie przypisywano niszczący wpływ na mężczyznę i wyobrażano jako zębatą pochwa.  Jednak z czasem symbolika płci zmieniła swój charakter, miała bowiem szereg niespójności i sprzeczności. W końcu żeńskość zyskała znak dodatni, jako symbol rodzenia oraz życia, męskość zaś naznaczono minusem ze względu na destrukcyjny i wojowniczy charakter.

Było to odwrócenie sytuacji w stosunku do archaicznych wyobrażeń na temat żeńskości i męskości.

Rodność, łagodność oraz miłość stały się synonimami kobiety, zaś agresja, zniszczenie oznaczały mężczyznę.

Nastąpił przełom w patrzeniu na to, co żeńskie i męskie.

Tą dwoistość symboli widać w kulturze greckiej w odniesieniu do niektórych bogów. Atena, bogini mądrości i sztuki  była przecież kobietą, Dionizos zaś,  niewątpliwie rodzaju męskiego był bogiem rozpusty i zabawy. Atena, mimo że kobieta należała do bogów z Olimpu, Dionizos zaś był bogiem plebsu i dopiero w VI wieku p. n. e. zakorzenił się na Olimpie. Muzy rodzaju żeńskiego były symbolami sztuki, zaś Eros, czy Adonis mimo ze mężczyźni posiadali mniej cech męskich niż wojownicze Amazonki – Artemida i Atena.  Jak widać symbole męskie przeniesione zostały do świata żeńskiego.

Tagi: kultury patriarchalne, męskie, męskość, miłość, pochwa, symbolika płci, żeńskie, żeńskość