Ja, Ewa

Antropologia seksu

Najstarsze mitologie świata dzielą tak świat, jak i kosmos na dwa rodzaje – męski i żeński. Te dwa przeciwstawne pierwiastki są od siebie odizolowane, bowiem istnieje między nimi ogromna rozbieżność i przepaść podyktowana hierarchia płci.

To co jest dopuszczalne dla mężczyzn, automatycznie jest zabronione dla kobiet.

Odwrotny schemat działa na rzecz kobiet – w myśl niego to, co kobiece nie może być domeną mężczyzn. Podział kosmosu na świat męski i świat żeński znajduje odzwierciedlenie w symbolice i rytuałach, które na swe potrzeby stworzył człowiek.

Symbolika ta uwzględniała zdecydowaną odrębność tych dwóch światów szczególnie w sytuacjach społecznych, publicznych. Rytuały te można podzielić na kilka rodzajów.

Pierwszy z nich dzielił świat ma męski i żeński poprzez podział narzędzi codziennego użytku na takie, których używają mężczyźni lub przeznaczone wyłącznie dla kobiet. Drugi rytuał polegał na wprowadzeniu młodego chłopca w męski świat i oderwaniu go od świata kobiet. Miał on jak widać typowy charakter inicjacji. Chłopiec, który chciał stać się mężczyzną musiał oczyścić się z wpływów kobiet go otaczających, jak matka, czy siostra. Musiał ostrzyc włosy na krótkie, bo takie są wygodniejsze w walce i zmienić odzież na typowo męską.

Rytuałów było o wiele więcej – niektóre funkcjonują do dzisiaj w pewnych kulturach.

Wierzono np. iż kobieta z menstruacją jest nieczysta i grzeszna i odsuwano taką kobietę na bok, najlepiej w i odosobnione miejsce. Uznawano też podział kobiet na wdowy, mężatki i panny. Te symbole przetrwały do dziś w kulturze żydowskiej i małych społecznościach.

Tagi: grzeszna, hierarchia płci, inicjacji, kosmos, mężatki, nieczysta, panny, rytuał, świat męski, świat żeński, symbolika, wdowy